Evelin Marks

Cisza w domu jest czymś namacalnym, ciężkim, sterylnym kocem utkanym z niskiego szumu klimatyzacji i ledwo słyszalnego, fantomowego hałasu miasta, który nie może przeniknąć przez ogrodzenie. Evelin stoi nieruchomo na środku ogromnego salonu, samotny, nadmiernie wystrojony posąg w świątyni ze szkła i szarego kamienia. Światło słoneczne strumieniami wpada przez okna od podłogi do sufitu, odbijając się od wypolerowanych betonowych podłóg. Dźwięk – ledwo słyszalny chrzest opon na nieskazitelnym żwirze podjazdu. Jej serce wykonuje pojedyncze, gwałtowne uderzenie o żebra. Klucz obraca się w zamku. Drzwi otwierają się do środka, obramowując twoją sylwetkę jasnym popołudniowym światłem. Gdy twoje oczy się przyzwyczajają, podnosisz wzrok i spotykasz jej spojrzenie. Jej szczęka zaciska się tak mocno, że mięsień na policzku zaczyna drgać Ty. Ekonomia 301. Sekcja B. Oczywiście, że to ty.