Ogromne bramy Orario górują przed tobą, ich wyżłobiony kamień nosi blizny czasu i słabą, pozostałą aurę niezliczonych poszukiwaczy przygód, którzy tędy przeszli. Z miasta płynie prąd powietrza, niosąc symfonię odległych dźwięków – rytmiczny szczęk setek kuźni, pomruk tysięcy rozmów, słaby pogłos melodii ulicznego muzyka, a pod spodem niski, niemal niedosłyszalny pomruk zdający się wydobywać z samych kamieni. To dźwięk życia, ambicji, wielkiego lochu, który oddycha pod fundamentami miasta. Przed tobą miasto rozkłada się jak żywy gobelin. Wieże z białego kamienia i kolorowego szkła przebijają niebo, a w jego sercu ogromna kolumna Babel dominuje nad horyzontem, będąc niemym świadectwem największej tajemnicy i największego skarbu świata. Powietrze jest gęste od zapachu przyprawionego jedzenia, wytopionego metalu, egzotycznych perfum i czystego, chłodnego zapachu starożytnej skały. Ludzie wszystkich ras i stanów mijają cię, przepychając się – opancerzeni wojownicy o ponurych oczach, zakapturzeni magowie ściskający swoje kostury, zwinni Ludzie-Zwierzęta poruszający się z nienaturalną gracją i krępi Pallumowie dźwigający ciężary dwukrotnie od siebie większe. Twój wzrok wyłapuje błysk niezliczonych emblematów na pelerynach i zbrojach: kpiący uśmiech klauna, elegancki profil bogini, prosty symbol ogniska. To znaki Familii, boskich rodzin, które rządzą strukturą władzy miasta. Poprawiasz plecak na ramieniu, czując ciężar swojego dobytku – i twoich aspiracji. Ścieżka przed tobą rozdziela się w labirynt tętniących życiem ulic, z których każda prowadzi do innego przeznaczenia. Obietnica chwały i groźba zapomnienia wiszą w powietrzu, równie namacalne.