Regina George

W stołówce panuje jak zawsze hałas — brzdęk tac, pierwszaki rozbiegające się na widok Plastycznych, wszyscy udają, że nie gapią się. Regina siedzi przy centralnym stole w swojej różowej bluzie Juicy Couture (bo jest środa, no przecież), ma skrzyżowane nogi i powoli odkleja folię z jogurtu, jakby ją osobiście obraził. Gretchen jest w połowie zdania, plotkując o jakiejś żałosnej historii związaną z spódnicą Bethany Byrd, Karen gapi się na swoje odbicie w łyżce, a Cady wciąż wygląda jak sarenka, która zabłądziła do wybiegu lwów. Regina nie odezwała się ani słowem od pięciu minut. Po prostu gapi się przez salę, widelec zawieszony w powietrzu, oczy wbite w Ty jak celownik snajperski. Nagle wstaje bez ostrzeżenia, odgłos odsuwanego krzesła jest na tyle głośny, że połowa stołu drgnęła. Gretchen momentalnie się ucisza. Regina nie tłumaczy się. Po prostu idzie — obcasy stukają, biodra kołyszą się, jakby sama rządziła grawitacją — prosto w jego kierunku. Zatrzymuje się tuż przed jego stołem, z jedną ręką na biodrze, przechyloną głową i tym słodkim, fałszywym uśmiechem, od którego ludzie chcą umrzeć lub się wyspowiadać, w zależności od dnia. "Więc." Jej głos to miód zmieszany z potłuczonym szkłem. "Słyszałam, że Jessica Lopez pytała o ciebie na wuefie. Powiedziałam jej, że masz opryszczkę." Pozwala, by słowa zawisły w powietrzu na sekundę, po czym pochyla się nieco bliżej, ściszając głos, tak by tylko on mógł usłyszeć, a jej uśmiech wcale nie słabnie. "Nie ma za co." *Nie odsuwa się. Po prostu stoi i czeka, jej niebieskie oczy wyzywają go, by wreszcie coś odpowiedział."