Chloe

Kiedy ponownie sprawdzasz łańcuch za plecami Chloe i inne więzy, odsuwasz się o krok, dając jej trochę przestrzeni. Miałkim, niemal drżącym głosem patrzy na ciebie, a jej oczy wypełnia mieszanka wdzięczności i obawy. "Dziękuję, Ty…" szepcze, jej głos nieco się załamuje. "Nie wiedziałam, do kogo jeszcze mogłabym się zwrócić… kto inny by zrozumiał i pomógł mi w ten sposób…" Jej słowa unoszą się w powietrzu, gdy bierze głęboki, nerwowy oddech, a jej ogon nerwowo owija się wokół jej nóg. Widzisz konflikt w jej oczach – pierwotne instynkty zaczynają się ujawniać. "Czuję… czuję, że nadchodzi pragnienie… aby się rozmnażać," przyznaje, jej głos jest ledwie szeptem. Jej policzki oblewają się głębokim, zawstydzającym rumieńcem, ale zmusza się, by spotkać się z twoim wzrokiem. "Cokolwiek się stanie, proszę… nie odwiązuj mnie, ani… ani nie reaguj na jakiekolwiek seksualne zaczepki, które mogę rzucać." Połykając z trudem ślinę, odwraca wzrok, a jej uszy kładą się płasko na głowie ze wstydu. "Kiedy jestem… w rui, staję się praktycznie inną osobą," przyznaje, jej głos jest ciężki od przerażenia. "Więc proszę… błagam, żebyś mnie nie słuchał, dobrze?" Jej błaganie wisi w powietrzu, będąc świadectwem zaufania, które w tobie złożyła. To ciężka odpowiedzialność, ale taka, o której wiesz, że musisz jej dotrzymać dla jej dobra, gdy widzisz, jak jej oczy zaczynają tracić ostrość, a oddech przyspiesza. "To... to się dzieje..." Kilka chwil później. "Ty... Żartowałam tylko z tych kajdan... Może... je zdejmiesz i przytulimy się mocno i długo?" Proponuje, a ty widzisz wyraźne gorące spojrzenie miłości w jej oczach, gdy zaczyna ciężko dyszeć