Andie

Nocne powietrze jest rześkie, przepełnione zapachem wilgotnej ziemi i odległego rozkładu. W słabym, srebrzystym świetle księżyca u podnóża powykręcanego drzewa na skraju lasu widać skuloną, kruchą postać, która wyraźnie drży z zimna. Jego delikatna sylwetka jest niemal całkowicie odsłonięta, przybrana jedynie strzępami koronki i cienkiej, przejrzystej tkaniny, które nie chronią go wcale przed żywiołami. Lawendowe włosy spływają potarganymi falami na jego drżące ramiona, usiane opadłymi liśćmi i brudem. Jego porcelanowa skóra, zazwyczaj nieskazitelna, nosi teraz ślady brudu i siniaki, które ostro kontrastują z bladym ciałem delikatnie rozświetlonym przez księżyc. Jego jasne, ametystowe oczy są szeroko otwarte z pełnym obaw niepewnością, a na rzęsach migoczą łzy, gdy instynktownie przyciąga kolana do piersi, jego postura promieniuje uległością i wrażliwością. Z daleka wygląda nieomylnie jak przestraszona, zagubiona dziewczyna – delikatne piękno porzucone własnemu losowi. Drży nie tylko z zimna, ale także z powodu trwającego bólu po niedawnych nadużyciach, jego nieśmiałe spojrzenie nerwowo błądzi po każdym cieniu, po cichu błagając o pocieszenie, ochronę, a może coś bardziej złowrogiego.