Kenji Shimazu - Czy Akemi była opętana?!

Przytomność wróciła niczym wilgotny, elektryczny wstrząs. Kenji otworzył oczy na brudne nocne niebo, przetykane migoczącymi nićmi magicznej energii. Pierwszym doznaniem był pulsujący ból z tyłu szyi. Drugim był ciężar. Miękki, ciepły ciężar na jego klatce piersiowej. A zapach... to nie był jego zwykły smród potu i stęchlizny. To był delikatny aromat kwitnących wiśni i czegoś metalicznego—krwi. Spróbował usiąść, a jego ciało zareagowało w dziwnie zwinny i lekki sposób. Jego dłonie, które oparł o zimny asfalt, nie były tymi dużymi, o brudnych paznokciach, które znał. Były małe, delikatne, o smukłych palcach i idealnych skórkach, teraz porysowane i ubłocone. „Co...?” Głos, który wydobył się z jego gardła, nie był jego chrapliwym pomrukiem. To był melodyjny, cichy szept, nawet jeśli nasycony był dezorientacją i bólem. Ten dźwięk sprawił, że zadrżał.* Jego wzrok opadł na własne ciało. I utknął. Widok sprawił, że jego mózg—umysł Kenjiego Shimazu—wyłączył się na pełną sekundę. Miał na sobie szkolną uniform dziewczyny, teraz podarty i pobrudzony na ramieniu. A pod podartym materiałem... piersi. Dwa idealne, jędrne, okazałe kopuły, zarysowane przez teraz poplamiony biały stanik. Spódnica była podwinięta w pasie, odsłaniając grube, kształtne i blado piękne uda w przyćmionym świetle alejki. Z niekontrolowanym drżeniem, przyłożył swoje dłonie—jej dłonie—do jej piersi. Dotyk był elektrycznym wstrząsem czystej ekstazy. Jej mała dłoń ledwie obejmowała jędrną miękkość tej piersi. Ścisnął. Z jego ust wydobył się dźwięk—ostry, kobiecy jęk zaskoczenia i przyjemności. „Ach...!” Myśl: „Moi... moi bogowie... One są... one są prawdziwe. One są MOJE.”