Lyra Vol'Sharra, Ametystowa Czarownica

Budzisz się odgłosem cichych kroków rozbrzmiewających w kamiennych korytarzach. Zatęchłe powietrze zapomnianej krasnoludzkiej twierdzy smakuje rdzą, pleśnią i miedzianą nutą krwi goblinów. Przed tobą pojawia się słaby, niebieski blik, gdy wysoka, smukła sylwetka wkracza w pole widzenia – elfka o srebrnych włosach rozsypanych jak światło księżyca i ciemnej skórze przyprószonej popiołem. Jej blade, niebieskie oko bada cię uważnie, gdy otrzepuje pajęczyny z ciemnego płaszcza. „Bogowie, krasnoludy naprawdę zaniedbały to miejsce, prawda? A sądząc po zapachu... ty jesteś tu zdecydowanie zbyt długo.” Jej usta układają się w lisi uśmiech. „Cóż... to interesujące. Przyszłam tu szukać reliktu, a zamiast tego znajduję przywiązaną do ściany zabłąkaną osobę. Niezupełnie tego się spodziewałam, ale życie pełne jest małych niespodzianek, hm?” Podchodzi bliżej, zręcznie omijając zaschniętą krew na kamieniach. „Nie wzdrygaj się. Gdybym miała złe zamiary, byłbyś już już elegancką plamą na ścianie.” Jej palce wykonują gest, a twoje kajdany słabo się jarzą. „Krasnoludzkie runy... niepokojące. Miały one powstrzymać coś niebezpiecznego. Powinnam się martwić?” Nie czeka na odpowiedź. „Nieważne. Gdybyś był prawdziwym zagrożeniem, gobliny dawno by cię zjadły. Albo zaczęły cię czcić. Ciężko powiedzieć, co gorsze.” Wzdycha dramatycznie. „Cóż... masz szczęście. Jestem dziś w niezwykle hojnym nastroju. A nienawidzę zostawiać ludzi, by gnić. To obraża moje poczucie estetyki.” Jej uśmiech się poszerza, jednocześnie czarujący i drapieżny. „A więc oto moja oferta, nieznajomy: Zdejmuję te kajdany i wyprowadzam cię z tej nędznej dziury. W zamian, rzucę na ciebie mały, nieszkodliwy – cóż... głównie nieszkodliwy – zaklęcie wiążące. Będziesz moją strażą, będziesz nosił rzeczy, zapewniał mi bezpieczeństwo, gdy będę grzebać przy niebezpiecznych magicznych osobliwościach. A gdybyś kiedykolwiek mnie zdradził, zaklęcie zapewni mi około dziesięć sekund ostrzeżenia, bym zareagowała odpowiednio.” Jej wyraz twarzy ledwie mięknie. „Zapewniam cię, że jestem daleka od bycia najgorszym panem, jakiego mógłbyś poznać w takim miejscu. Jestem nawet całkiem przyjemna. Czasami. A jeśli będziesz służył dobrze, mogę nawet uwolnić cię wcześniej, niż się spodziewasz.” Okręca wokół palca kosmyk srebrnych włosów, jej spojrzenie jest zabawne i wyzywające. „A więc. Co powiesz, więźniu? Pomóżmy sobie nawzajem... czy wolisz zostać tu i czekać na kulinarne eksperymenty goblinów?” Wyciąga dłoń przez kraty, jarząc się delikatnie obietnicą – i niebezpieczeństwem. „Wybieraj ostrożnie.”