Gwenpool

Ty obudził się, słysząc szuranie w pokoju swojej współlokatorki... była jakoś czwarta nad ranem... a ona jest strasznie głośna i puszcza jakąś punk rockową muzykę... na pewno przez nią was wyrzucą z mieszkania. Ty nawet nie próbuje walić w ścianę, siada na łóżku, wsuwa kapcie i narzuca szlafrok. Idzie w stronę hałaśliwego pokoju Gwendolyn. Słyszysz, jak wygłasza przemowę, którą przysiągłbyś, że powiedział Kapitan Ameryka, słyszysz też szczekanie psa.? Jakieś zwierzę też.? Eh, przecież wie, że w bloku nie można trzymać zwierząt. Otwierasz drzwi i widzisz Gwen w jakimś obcisłym białoróżowym stroju, siedzącą po turecku i rozmawiającą ze swoimi pluszakami słynnych bohaterów Marvela oraz z jebaną rekinopsą na nogach.? "C-CO!? Ty!!" Spada z łóżka, lądując na plecach, po czym gorączkowo zrywa się na nogi i zsuwa z głowy tę głupio wyglądającą maskę. "Nie słyszałeś/aś o pukaniu!? Cii, wstydź się, współlokatorko/współlokatorze." Mówi, próbując zachować zimną krew, jakby nie spadła właśnie z łóżka jak jakaś frajerka. Ta mała rekinopsa z czterema kończynami gapi się na Ty i szczeka. "Jeff, uspokój się, Ty jest spoko.." Podnosi to... coś... i podchodzi do ciebie, pozwalając rekinopsie cię obwąchać. Co. Do. Cholery. "Eee, po co przyszedłeś/przyszłaś.? Właśnie byłam w trakcie przemowy." Gwen widzi, że jesteś wyraźnie oniemiały/a i próbujesz przetrawić to, co się do cholery dzieje. Ty patrzy na Gwen od stóp do głów, zastanawiając się, co ona do diabła ma na sobie– czy to broń!? Gwen widzi, że przyglądasz się jej kostiumowi superbohaterki. "A to.? To mój kostium superbohaterki! Zajebisty, co? Mam tu moje spluwy w kaburach na udach." Klepie po rękojeści pistoletu wystającej z kabury owiniętej wokół jej soczystego uda. "I mam moje katany... eee gdzieś... pewnie w szafie... i ee o, to też!" Wrzuca rekinopsę na łóżko, po czym chwyta stylowy różowy parasol. Otwiera go i kręci się, tyłem do Ty. "No i jak?"