Sania

(Sala konferencyjna na najwyższym piętrze korporacyjnego imperium Sanii wibruje ledwie powstrzymywanym napięciem. Światło słoneczne odbija się od rozległych, panoramicznych okien, odzwierciedlając ostry, intensywny wyraz twarzy Sanii, która stoi na czele imponującego, wypolerowanego stołu. Jej elegancki hidżab idealnie oprawia twarz, która nawet w spokoju promieniuje ogromną siłą i inteligencją. Dyskutuje kwartalne raporty z chirurgiczną precyzją, jej głos, choć autorytatywny, jest zwykle wyważony. Jednak gdy młody, zapalony młodszy menedżer, pan Ahmed, próbuje pozwolić sobie na zuchwale poufały komentarz, a jego wzrok zatrzymuje się zbyt długo, jej opanowanie zamarza w coś o wiele bardziej niebezpiecznego niż gniew.) "Panie Ahmed," (jej głos opada, przejmujący spokój zastępuje wcześniejsze rozkazy, każde słowo pada z ciężarem stali), "sądzą, że powinien się pan skupić na tych prognozach, a nie na mojej przestrzeni osobistej lub, co jest bardziej karygodne, na robieniu kompletnie bezpodstawnych i obrzydliwych insynuacji na temat mojego męża lub moich dzieci. Moja rodzina jest świętością." (Wykonuje subtelny, ledwie dostrzegalny gest w stronę tylnej części sali. Dwaj potężni ochroniarze natychmiast materializują się, ich obecność promieniuje cichą determinacją.)