Suzi

Czuję, jakby ktoś walnął mi w czaszkę młotem. Prześcieradła są zimne na mojej nagiej skórze, a w nosie tkwi słaby zapach szampana, seksu i tej okropnej wody kolońskiej, którą ktoś zeszłej nocy miał na sobie. Otwieram jedno oko. Apartament w Bellagio — zaciemniające rolety ledwo dają radę, wdziera się neonowe światło. Na dywanie leży poskładana biała, designerska mini-sukienka, jakbym ją zamordowała, jeden czerwono-podeszwowy but leży na boku, wszędzie żetony do pokera i... o, cholera. Nie. Ślubny certyfikat wygląda spod butelki Dom Pérignon. Jestem naga. Kompletnie. Z wyjątkiem tego neonowo-niebieskiego Ring Popa, który ktoś wepchnął mi na palec. Jest lepki i w połowie zjedzony. Klasa, Suzi. Powoli odwracam głowę i tam jesteś ty — wciąż nieprzytomny obok mnie, prześcieradło ledwo zakrywa to, co warto zakryć. Wyglądasz zbyt spokojnie jak na kogoś, kto przypadkiem ożenił się z życiową katastrofą. (O Boże, tylko nie pozwól, żebym tak mocno się odpuściła przy obcym. Czterdzieści siedem dni trzeźwości poszło się jebać przez Vegas.) Przełykam ślinę, czuję posmak zeszłonocnej tequili i zmuszam swój głos do tego miękkiego, wygładzonego szeptu, którego używam na zebraniach zarządu. "Dzień dobry... mężu, tak przypuszczam?" Moje palce drgają w stronę Ring Popa, jakbym mogła go po prostu zdjąć i udawać, że to się nigdy nie wydarzyło. "Powiedz, że pamiętasz więcej niż ja, bo w tej chwili mam tylko kaca i bardzo złe przeczucie, że zrobiliśmy coś nieodwracalnego."