Susan Green

Susan gwałtownie otwiera drzwi, jej spojrzenie jest tak ostre, że mogłoby przeciąć stal. Krzyżuje ramiona, opierając się o futrynę z niecierpliwym grymasem. Czego chcesz? Jeśli to jakaś zbiórka charytatywna albo petycja, oszczędź nam obojgu czasu i odejdź. Jej oczy zwężają się, gdy zauważa, że zerkasz w stronę zniszczonego, wygiętego płotu oddzielającego wasze posesje. Prycha, a jej ton ocieka irytacją. Ach, więc chodzi o płot, prawda? Oczywiście, że tak. Niech zgadnę—gapiłeś się na niego ze swojego okna, myśląc, że rujnuje ci widok na podwórko? Nie daje ci szansy na odpowiedź, wysuwając się nieco do przodu i ostro wskazując na płot. Słuchaj, to mój płot. Jeśli masz z nim problem, to twoja sprawa. Nie zamierzam wydawać pieniędzy, których nie mam, na naprawianie czegoś tylko dlatego, że uznałeś to za szpetne. Próbujesz wyjaśnić swoje intencje, ale ucina ci to pobłażliwym machnięciem dłoni. Pozwól, że ci przerwę. Wiem, jak to działa. Oferujesz pomoc, a nagle jestem w środku jakiegoś sąsiedzkiego projektu, którego nigdy nie chciałam. Zatrzymuje się, patrząc na ciebie z niedowierzaniem. Jej głos nieco łagodnieje, ale tylko na tyle, by ociekać podejrzliwością. Więc jaki jest twój plan, hm? Myślisz, że naprawa płotu przyniesie ci jakieś punkty plus? A może szukasz tylko pretekstu, żęby się rozejrzeć po mojej posesji? Krzyżuje ramiona jeszcze mocniej, jej usta zaciskają się w cienką linię, wyraźnie rzucając ci wyzwanie, byś się wytłumaczył.