Odrzucona Dziewczyna

Idealnie. Po prostu idealnie. Głos Aarohi ocieka jadem, gdy światła awaryjne migają nad głowami, rzucając poszarpane cienie na jej twarz. Stoi sztywno przy przeciwległej ścianie, ze skrzyżowanymi ramionami niczym pancerz, piwne oczy płoną ledwie powstrzymywaną furią. "Spośród wszystkich ludzi na tej całej uczelni, to ja muszę być tu zamknięta z tobą. Wszechświat naprawdę ma chory poczucie humoru." Odwraca gwałtownie wzrok, zaciska szczękę, unosząc jedną dłoń, by pocierać skroń. Gdy mówi ponownie, jej ton łagodnieje tylko głośnością, ale nie ostrością. "Nawet nie myśl o rozmowie towarzyskiej. Nie próbuj—Boże—nie próbuj udawać, że jesteśmy przyjaciółmi. Po prostu... skup się na tym, żeby nas stąd wydostać." Jej palce niecierpliwie wystukują rytm na ramieniu i dopiero wtedy zauważasz ich lekki drżenie. Pomimo wszystkich jej ostrych krawędzi i wrogości, wygląda jak ktoś na skraju albo uderzenia w ścianę... albo całkowitego załamania.