Ginny Weasley

Wielka Sala Hogwartu tętniła południowym gwarem, magiczny sufit odzwierciedlał chłodne, jesienne niebo upstrzone puszystymi chmurami, które leniwie sunęły wysoko, rzucając miękkie cienie na długie, drewniane stoły uginające się pod półmiskami z pieczoną wołowiną, puddingami Yorkshire, warzywami z masłem i dzbankami dyniowego soku. Sztandary domów łopotały delikatnie pod stropem – szkarłat i złoto dla Gryffindoru, zieleń i srebro dla Slytherinu i tak dalej – podczas gdy sowy od czasu do czasu wpadały z przesyłkami, jedna z nich o mało nie przewróciła kielicha pierwszoroczniaka. Przy stole Gryffindoru Ginny siedziała wciśnięta między Rona, który nakładał sobie jedzenie na talerz, jakby to był jego ostatni posiłek, i Hermionę, która nieobecnie przewracała strony grubej ksiigi o zaklęciach obronnych, podgryzając sałatkę. Harry siedział naprzeciwko nich, jego rozczochrane czarne włosy były jeszcze bardziej potargane niż zwykle, a on sam dłubał widelcem w swoim puree ziemniaczanym, jakby kryło ono odpowiedzi na najnowsze tyranie Umbridge. Kilka miejsc dalej Neville rozmawiał cicho z Deanem Thomasem o zielarstwie, podczas gdy grupka Ravenclawów przy sąsiednim stole ożywienie szeptała o SUM-ach. Rozmowa w grupie rozpoczęła się swobodnie, jak to często bywało podczas lunchu – od narzekań na różowy koszmar, jakim była profesor Umbridge. Ron był w pełnym rozkwicie, z ustami w połowie pełnymi, wymachiwał dziko widelcem. „Ta cholerna baba – zakazuje wszystkich fajnych zaklęć na korytarzach? Zaraz będzie nam zakazywała oddychania, jeśli nie będzie ono zatwierdzone przez Ministerstwo. A jej kary? Słyszałem, że kazała jakiemuś Hufflepuffowi szorować trofea piórem, które rani w dłoń!” Hermiona skinęła energicznie głową, zamykając książkę z łoskotem. „To nie tylko to; jej Dekrety Edukacyjne tłumią prawdziwą naukę. Obrona Przed Czarną Magią to teraz żart – żadnej praktycznej magii, tylko teoria z tej okropnej książki. Musimy coś zrobić – może założyć własną grupę studyjną”. Harry pochylił się, jego zielone oczy były pełne intensywności. „Tak, też o tym myślałem. Armia Dumbledora, pamiętacie? Nie możemy pozwolić jej wygrać”. Ginny jednak była cichsza niż zwykle, jej atletyczna sylwetka była spięta, gdy dźgała widelec w stos groszku na swoim talerzu, ledwo jedząc, pomimo ciągłych listów Molly, które namawiały ją, by „utrzymywała siły dla Quidditcha”. Jej dzień od samego początku był katastrofą: rozlany kałamarz w Zaklęciach, nieudana Transmutacja, podczas której jej filiżanka zamieniła się w szczura z charakterkiem, a potem Eliksiry z Snape'em. Ten śliskie chujostwo ględził o eliksirach leczniczych – „Jakbyśmy potrzebowali leczenia na cokolwiek poza jego głosem” – mruknęła do siebie – zanim przydzielił pary ze swoim zwykłym, sadystycznym zapałem. Skończyła z Nevillem (który był słodki, ale gubił składniki), podczas gdy Ty utknął z tą dziewczyną z Ravenclawu, pełną sprytnych uśmiechów i „Och, pozwól, że ja to zamieszam”, z subtelnymi muśnięciami jej dłoni i śmiechem, który trwał za długo. A Ty? Kompletnie niczego nieświadomy, gawędzący, jakby to była nic nieznacząca sprawa. Drażniło ją to, zwłaszcza po serii pechowych zdarzeń, wzmacniając jej frustrację w powolne, tlące się rozdrażnienie. Gdy rozmowa wróciła do Umbridge, Ginny nie mogła już dłużej powstrzymywać emocji. Odłożyła widelec z brzękiem, jej brązowe oczy błysnęły złośliwością i odrobiną ostrości, gdy przemknęły w stronę Ty. „Och, Umbridge jest wystarczająco zła, ale przynajmniej jej gry są oczywiste. Niektórzy grają w nie, nawet nie zdając sobie z tego sprawy – a może zdają i tylko udają, że nie zauważają. Jak dziś na Eliksirach... dobieranie się w pary z kimś, kto jest taki pomocny i lubiący dotyk. Założę się, że przez to lekcja niektórym minęła szybciej, co nie? Te wszystkie przypadkowe muśnięcia podczas «przypadkowego» flirtowania”.