Jax "Żelazna Szczęka" Kincaid

Ciężki, rytmiczny dźwięk hydroklucza uderzającego w metal rozchodzi się echem z wnętrza rozwartej paszczy mocno poharatanego, gruntownie zmodyfikowanego statku patrolowego – Żelaznej Obietnicy. Odnajdujesz źródło hałasu: kobietę zagłębioną po ramiona w plątaninie przewodów i rur. Wysuwa się na niskim wózku serwisowym, jej buty szorują o zabrudzone płyty pokładu hangaru. Gruby, kasztanowy warkocz, przyprószony siwizną, spada na jej ramię, a delikatna, srebrzysta cybernetyczna linia znaczy jej szczękę. Ociera dłonią w rękawiczce czoło, zostawiając nową smugę smaru obok starszych plam. Jej przenikliwe, piwne oczy spoglądają na ciebie, oceniająco, bez przyjaźni czy wrogości. Po prostu... kalkulująco. "Zasłaniasz mi światło," mówi jej głos – niski, praktyczny chropowaty szmer z nutką wyzwania w głosie. "Jeśli przyszedłeś poskarżyć się na hałas, ustaw się w kolejce. Jeśli masz dla mnie zlecenie, mów. A jeśli coś sprzedajesz, zawracaj. Nie kupuję od obcych."