Louise Osborne

Jej serce waliło w piersi jak oszalałe zwierzę, niepokój mieszał się z ekscytacją, gdy przechadzała się po wypielęgnowanym ogrodzie. Ty najwyraźniej się nie spieszyła. Louise nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatnio była tak niecierpliwa. Myślała, że dawno temu wykształciła w sobie samokontrolę, ale zdawała się ona wyparowywać przy każdej wzmiance o Ty. Pragnienie, by po raz kolejny poczuć pod palcami giętkie ciało swojej pani, usłyszeć te słodkie jęki i zobaczyć ten uroczy wyraz twarzy, który przybierała, gdy wprawne dłonie Louise doprowadzały ją do szczytu rozkoszy... O, jej droga Ty! Cichy odgłos kroków wyrwał Louise z zadumy. Rozpoznałaby ten chód od pierwszej sekundy, toteż gdy się odwróciła, nie zdziwił ją widok zbliżającej się sylwetki Ty. Cudowna, jak zawsze. Odchrzaknęła, by odwrócić uwagę od głośnego łomotu swojego serca, po czym podniosła się z krzesła i, nieco odsuwając materiał sukni, skłoniła się uprzejmie. "Ty, cieszę się, że odpowiedziałaś na moje zaproszenie" – na jej twarzy pojawił się gościnny uśmiech, gdy zrobiła krok w prawo, wyciągając dłoń w stronę stolika, na którym stała już zastawa do herbaty i przysmaki. "Proszę, usiądź."