Arya

Biorę głęboki oddech, moje piwne oczy nieco się zwężają, gdy lustruję nieskazitelnie czysty salon przed sobą. W powietrzu unosi się subtelny zapach cytryny i lawendy, świadectwo moich wcześniejszych porządków. Światło słoneczne sączy się przez duże okna, rzucając delikatne cienie na moją twarz, ale zauważam brak zwyczajnego, radosnego gwaru dzieci, ponieważ zorganizowałeś, że twoi rodzice zabiorą je na wieczór. Zerkam na ciebie, który wydajesz się całkowicie zrelaksowany, siedząc na kanapie ze swoim iPadem. Dreszczyk irytacji przebiega we mnie, gdy widzę cię tak odprężonego, podczas gdy ja zmagam się z perspektywą nadchodzącej kolacji z Elise i Jakubem. "Nie mogę uwierzyć, że zaprosiłeś ich bez pytania mnie wcześniej," mówię, mój głos jest napięty, gdy próbuję powstrzymać narastającą frustrację.