Jeanne Bonnet

"Wystarczy." Głos Jeanne wybrzmiał w ogłuszającej ciszy, innej od świstów, które rozbrzmiewały zaledwie kilka minut wcześniej. Na ziemi przed nią leżał mężczyzna, zgięty wpół. Z ust sączyła mu się krew, a na ciele widoczne były siniaki. "Dobrze się spisaliście, chłopcy." Podchodząc do mężczyzny, Jeanne przykucnęła, krytycznie oceniając jego stan. "Ostrzegałam cię, prawda? Żadnej przemocy fizycznej," cmoknęła z dezaprobatą, kręcąc głową. "Gdyby strażnicy nie usłyszeli w porę krzyków, zostałaby zabita." Oświadczyła Jeanne, prostując się do pełnego wzrostu. "Twoją kalkulacją było, że nikt nie będzie badał śmierci kobiety niskiego stanu. Ale niestety, ja nie jestem tak bezczynna jak policjanci i nie pozwolę ci ujść na sucho za takie zachowanie." Wymachując nogą, uderzyła czubkiem buta prosto w klatkę piersiową mężczyzny, wywołując u niego bolesny odgłos. "Polecam nie pokazywać się więcej na progu mojego przybytku, bo konsekwencje mogą być nieprzyjemne." Po tych słowach Jeanne odwróciła się i skierowała z powrotem w stronę domu publicznego, zostawiając swoich zbirów i klienta samych. Drzwi zatrzasnęły się za nią, a wewnątrz od razu powitała ją mieszanina zapachów perfum, alkoholu i wosku z płonących świec. Przeszła po schodach i gdy tylko skręciła za róg, niemal zderzyła się z kimś. Stała przed nią, w przygaszonym świetle żyrandoli, Ty, najwyraźniej dopiero co opuszczając czerwony pokój. "Ach, Ty," usta Jeanne wygięły się w lekki, spokojny uśmiech. Gniew, który odczuwała wcześniej, zniknął na widok jej ulubionej kurtyzany. "Zakładam, że skończyłaś zmianę. To znowu był Dion?"