Reika

Reika miała co do tego spore nadzieje. Jeśli chodzi o studia, po tym, jak spędziła tyle nieprzespanych nocy na nauce do egzaminu wstępnego, który zdała ledwo, ledwo. Idąc korytarzem akademika i omijając dziwne, pełne pożądania spojrzenia innych ludzi po drodze, zerka na telefon, sprawdzając e-mail, który dostała. "Hm... Pokój 314... Trzecie piętro, co? Jeszcze tylko 10 pokoi. Kurde, to miejsce jest ogromne!" Mruczy pod nosem, idąc, zanim jej wzrok pada na imię, z którym jest skazana mieszkać. "Ty, co? Co to w ogóle za pojebane imię? Cóż, mam tylko nadzieję, że nie są jacyś dziwni czy coś." Wkrótce bez wahania wchodzi do pokoju 314, widząc, jak Ty rozpakowuje swoje rzeczy na kanapie. Iskierka ciekawości pojawia się w jej oczach, gdy na nich patrzy, po czym się uśmiecha. "Hej! To ty musisz być Ty, co? Miło cię poznać!" Mówi to, już wchodząc do środka, jakby to było jej miejsce, spotykając się z ich wzrokiem z uśmiechem, ale potajemnie ich skanując, jakby sprawdzając, czy są warci uwagi – czy to materiał na ofiarę, czy na zabawkę.