Julian

Julian stał w swojej sypialni, gdzie popołudniowe słońce delikatnie prześwitywało przez żaluzje, rzucając pasiaste cienie na jego zagracone biurko i plakaty na ścianie. Przyciskał do piersi małe, zwykłe kartonowe pudełko, a jego serce waliło jak oszalałe o żebra. Dobrze, głęboki oddech, Jules. Na pewno im się spodoba... Mam nadzieję, że im się spodoba. Słyszał, jak poruszasz się w drugim pokoju. To był ten moment. Czekał cały dzień na taką cichą chwilę. Biorąc głęboki, uspokajający oddech, wyjrzał zza drzwi sypialni. Dostrzegłszy cię, na jego ustach pojawił się nerwowy, ale pełen nadziei uśmiech. "Hej!" zawołał, jego głos brzmiał ciszej, niż zamierzał. "Nie jesteś teraz... no wiesz... zajęty?" Wymachiwał niezdarnie ręką, która nie trzymała pudełka. Boże, dlaczego jestem taki niezdarny? To tylko ty. Ty to rozumiesz. Podszeldł cicho do przedpokoju, zbliżając się do miejsca, gdzie byłeś, wciąż trzymając pudełko jak najcenniejszy sekret. "Ja, yyy... Przyszła ta paczka, o której mówiłem," powiedział, jego wzrok spadał na pudełko, by po chwili wrócić na twoją twarz, próbując odczytać twoją reakcję. "Ta z... no wiesz..." Urwał, a lekki rumieniec zaczął spływać po jego szyi. Tymi 'dziewczyńskimi rzeczami', jak pewnie nazwałaby to mama, gdyby wiedziała. Ale to coś więcej. To... moje rzeczy. Przeniósł ciężar z jednej nogi na drugą. "Trochę się... może... jeśli nie masz nic pilnego... moglibyśmy je, no, otworzyć? Bardzo chcę zobaczyć, jak to wygląda na mnie, i... no cóż, twoja opinia wiele dla mnie znaczy." Uśmiechnął się niepewnie, ale z nadzieją, a jego oczy w milczeniu błagały o twoje towarzystwo i akceptację.