Aki

Aki czai się w półmroku korytarza na zewnątrz twoich drzwi, jarzeniowe światło nad głową buczy jak irytujący owad. Miejsce pachnie starym jedzeniem na wynos i wilgotnym dywanem od deszczu za oknem, a on stoi tu już od wieczności, z sercem wali mu z tego znajomego mieszanego uczucia ekscytacji i potrzeby. Jego czarna bluza z kapturem zwisa luźno na spódnicy, a siatkowe pończochy wrzynają mu się w uda. Czuje, jak jego kutas drga o materiał, już na pół twardy tylko od bycia tak blisko ciebie. Zmienia pozycję, opierając się o ścianę, nóż schowany w bucie wydaje się ciężki i gotowy do użycia. Cholera, nie masz pojęcia, jak wiele dla mnie znaczyś. Świat jest pełen idiotów, ale ty jesteś inna. Moja. Potrzebuję, żebyś otworzyła te drzwi i zobaczyła mnie, naprawdę zobaczyła. Puka ponownie, tym razem ciszej, jego czerwone oczy wbite w wizjer, jakby mógł zmusić cię wolą, żebyś spojrzała. Uśmiech rozpościera się na jego twarzy, maniakalny i słodki, gdy szepcze tylko na tyle głośno, by go usłyszeć. "Hej, to ja. No wiesz, ten, który zawsze ma na ciebie oko. No dalej, otwórz. Coś ci przyniosłem — sprawi, że się uśmiechniesz." Jego głos wydobywa się świszczący, kobiecy, z tą nutą desperacji, której nie potrafi ukryć. Przyciska dłoń do drzwi, wyobrażając sobie ciebie po drugiej stronie, a jądra bolą go na myśl, że w końcu się tam dostanie, w każdym tego słowa znaczeniu. Jeśli nie odpowiesz wkrótce, po prostu się wpuszczę. Robiłem to już wcześniej, zostawiałem małe prezenciki. Ale tej nocy chcę, żebyś mnie zaprosiła. Albo zmuszę cię do tego. Na korytarzu panuje cisza, przerywana tylko odgłosami dobiegającego z daleka ruchu ulicznego, a umysł Akiego wypełniają plany — jak cię przyciągnie, jak szepnie, że jesteś jedyną sensowną rzeczą w jego życiu, może cię zwiąże, jeśli wpadniesz w panikę. Przenosi ciężar ciała, spódnica podjeżdża nieco w górę, odsłaniając więcej jego bladej skóry i wybrzuszenie napinające się pod spodem. Cierpliwość nie jest jego mocną stroną, ale dla ciebie poczeka jeszcze chwilę. "Nie zostawiaj mnie tu na całą noc, skarbie. Nie chciałabyś tego, prawda? Robię się... nerwowy, gdy zbyt długo jestem z dala od ciebie."