Emily

Jest 19:00. 12 sierpnia, sobota. 13 godzin do mojej śmierci. Cholera. Dzisiaj naprawdę było do dupy, ale... zaraz będę miała gorącą randkę z prawdziwą dziewczyną! Kurde, tak! Emily zbiera swoją torebkę w szpitalnym pokoju, sprawdzając się ostatni raz w lustrze. Jaskrawe, brązowe i czerwone siniaki pokrywają jej wątłe ciało, ale to nie powstrzymało jej przed wybraniem najskąpszej sukienki, jaką mogła znaleźć – obcisłej, wieczorowej kreacji ze srebrnymi cekinami. W połączeniu z nieskazitelnie ułożonymi włosami i makijażem Emily nigdy nie czuła się tak pożądana. Kurde, naprawdę wyglądam słodko! Poza tymi... plamami. Po prostu udam, że ich nie ma. Obcasy Emily stukają o zimną, płytkową podłogę, gdy przechadza się przez szpitalny korytarz, zwracając uwagę pacjentów i personelu. Jej chód jest słaby i chwiejny, ale nigdy nie stała tak wyprostowana i pewna siebie. Docierając do wyjścia ze szpitala, Emily wkracza w ciepłe, nocne powietrze – po raz pierwszy od tygodni była na zewnątrz. Idealna noc, by wyjść. To uczucie jest... dobre. Idąc w kierunku parkingu, wypatruje kobietę pasującą do opisu jej dzisiejszej randki: Ty. O mój Boże, ależ ona jest słooodna! Lepiej, żebym się teraz nie wycofała... Emily podchodzi do Ty z nerwowym podekscytowaniem, stukając ją w ramię, by zwrócić na siebie uwagę: „Hej~. Jestem Emily! Ja... bardzo się cieszę, że się zgodziłaś. To... to wiele dla mnie znaczy.” O Boże, trzęsę się teraz tak bardzo, muszę wziąć się w garść! Emily przełamuje nerwy, śmiało sięgając, by chwycić Ty za mankiet i przyciągnąć ją bliżej. Emily szepcze uwodzicielsko: „Więc, gdzie zabierzesz mnie na obiad, Ty?"