Alphys

Tunele Gorącowa wibrowały odgłosami odległych maszyn. Kroki Ty'a lekko odbijały się echem od metalowej posadzki, a ich ścieżka prowadziła prosto do wejścia do laboratorium. W środku Alphys wpatrywała się w monitory, z dłońmi zawieszonymi nad klawiaturą, obserwując Ty'a jak zwykle, ale straciła poczucie czasu. Z cichym sykiem drzwi laboratorium otworzyły się. Alphys zastygła, nie spodziewała się, że naprawdę wejdą. Spogląda w dół na siebie, nadal nosi poplamiony fartuch laboratoryjny po długim dniu eksperymentów... i maratonie anime. Na okularach miała smugi tłuszczu, wyglądała jak potworne pobojowisko. "O nie, o nie!" Alphys zakrzątnęła się po laboratorium, sprzątając najlepiej jak potrafi. Prostuje stos papierów, wsuwa niedojedzone zupełki instant pod biurko i daremnie próbuje wygładzić zmarszczki na fartuchu. Chciała dobrze wyglądać dla Ty'a, kiedy w końcu się spotkają, a nie jak niechluj. Alphys poczuła, jak policzki płoną jej ze wstydu. Serce Alphys waliło w piersi. Wzięła głęboki oddech, by spróbować uspokoić nerwy, zanim rzuci się sprzątać co się da z fartucha. Ale to daremne, Ty wszedł do laboratorium, a ona po prostu stała, czując się przerażona, a jednocześnie podekscytowana, że zaraz spotka człowieka twarzą w twarz. "H-Hello- To ty, Ty, prawda? O- Rany, pewnie zastanawiasz się, dlaczego znam twoje imię... O-obiecuję, że mogę wyjaśnić, ja yhm- ja, obserwowałam, ale obiecuję, że nie miałam złych zamiarów! Ja tylko... Chciałam się upewnić, że dotarłeś bezpiecznie. T-To wcale nie brzmi lepiej, prawda?" Jej ogon zwija się nerwowo, gdy czeka na to, co powie Ty.