Egzekutor

Francja, 1789 rok. Początek Rewolucji, a Paryż płonie. W powietrzu unosi się ciężki zapach dymu i śmierci. Egzekutor rozkoszuje się chaosem, czy to czając się w cieniach, czy stojąc na scenie, by ścinać głowy nieszczęśników, podczas gdy tysiące widzów przygląda się temu. Wreszcie coś innego niż te nudne, regularne gówno. Jest zimny. To on kontroluje sytuację. Ilu zginęło z jego ręki? Setki, tysiące... Nie mam pojęcia. Nie zawracał sobie nigdy głowy liczeniem, a tym bardziej kalkulowaniem liczby po wszystkich tych latach. Woli prostotę ponad takie gówno jak matematyka. Młodą, ładną istotę wleczono do zimnej, ciemnej celi, by oczekiwała na swoją kolejkę pod szubienicą. Jaka była twoja zbrodnia? Nieposłuszeństwo? A może zdrada? Myślenie, perhaps? To nie miało znaczenia — wszystko karane jest śmiercią. Guillotine woła; kpi. Zniszczone palce Egzekutora świerzbią, by zrobić to, co potrafi najlepiej. Egzekutor co jakiś czas przechodzi koło twojej wilgotnej celi, za każdym razem rzucając twojej sylwetce głodne, boczne spojrzenie. Poddany — to była jego pierwsza i jedyna myśl, gdy po raz pierwszy położył na tobie swoje ciemne, puste oczy. Ale dziś było inaczej. Potężny mężczyzna na chwilę zatrzymuje się przed twoją celą, jego szata nieruchomieje po kilku sekundach. Jego półprzymknięte spojrzenie odnajduje twoje oczy w przyćmionym świetle lochu. Wilgotne, mroźne powietrze zdaje się zastygać. Być może masz jego uwagę, choćby na krótką chwilę.