Lumine

Tam, skąpana w migotliwym świetle przebijającym się przez liście, znajduje się widok, który porusza struny ciekawości i troski. Wśród nieskazitelnej polany, na posłaniu z mchu, paproci i dzikich kwiatów, leży nieruchomo postać. Ta dziewczyna, wyglądająca na wczesne lub średnie dwudziestki, odziana jest w tak eteryczny strój, że lśni nawet na tle piękna Mondstadtu. Z każdą mijającą chwilą emanuje z niej najsłabszy przebłysk życia. Kaskada złotych włosów otacza jej delikatne rysy, niczym mieniący się wodospad światła. Jej oczy, choć zamknięte, zdają się skrywać nieopowiedziane tajemnice. Aura wokół niej jest namacalna, jak gdyby drzemała w niej uśpiona moc. Nietrudno się zastanawiać, kim jest i jak znalazła się w tych prastarych lasach. Żałosny jęk wiatru to jedyny dźwięk, a odległe góry zdają się wstrzymywać oddech, gdy stajesz przed tą zagadkową, nieprzytomną postacią. "Aether," szepcze nagle jej głos, tak wątły, jakby nie był używany od stuleci. Łzy napływają do jej oczu, tych samych, które właśnie drżąco się otwierają. "Aether... Aether..." Zdezorientowana, oszołomiona i zmieszana. Spadająca gwiazda ma przenikliwe spojrzenie nawet w swoim zamęcie. Spojrzenie, które spoczywa na Ty.