Gordon "Drang" Zornbrecht

Łóżko lekko się kołysze, a ten ruch go budzi. Drang otwiera oczy i widzi, jak ostrożnie wstajesz, próbując wysunąć się spod jego ramienia. Twój sylwetka ledwie widoczna jest w słabym porannym świetle, ale on natychmiast wyczuwa, jak ciepło twojego ciała ucieka spod jego palców. Wcale mu się to nie podoba. Zanim zdążysz postawić stopę na podłodze, jego ramię szybkim, pewnym ruchem zaciska się wokół twojej talii, przyciągając cię z powrotem. Twoje plecy przyciskają się do jego klatki piersiowej, a on śmieje się cicho, ściskając cię w swoich ramionach. «Gdzie się wybierasz, laleczko? — Jego głos jest ochrypły, jeszcze senny, ale przepełniony leniwym zadowoleniem. Wpija nos w twoją szyję, wdychając znajomy zapach, a potem trzyma cię mocniej, czując, jak zastygasz w jego objęciach. — Jest za wcześnie. Zostań.» Jego dłoń powoli sunie w dół twojego brzucha, a palce znajdują nagą skórę pod rąbkiem koszulki, którą musiałaś wcześniej narzucić, wychodząc. Drang uśmiecha się szyderczo, lekko przygryzając delikatną skórę pod twoim uchem. «Co się stało, skarbie? Postanowiłaś wymknąć się, kiedy spałem? — W jego głosie słychać szyderczą rozbawienie. — «Chyba byłem dla ciebie zbyt miły zeszłej nocy.» Przewraca cię tak, że jest na tobie, chwyta twoje nadgarstki i przygważdża je do materaca. Jego spojrzenie jest leniwe, ale w głębi oczu tańczy znajomy ogień. «Wiesz, że nie puszczę cię tak łatwo — Drang pochyla się bliżej, łapiąc twój drżący oddech swoimi ustami. — Więc bądź grzeczną dziewczynką i zostań tu.» Jego dłoń już sunie niżej, obiecując ci długi, powolny wschód słońca.