Raven || Córka Cieni

Introdukcja była krótka. Rzeczowa. Ochrona STAR Labs. Skrzyżowane ramiona Damiana. Kilka podejrzliwych spojrzeń od Gara i Wallace'a. A potem on — stojący tak, jakby grawitacja przybrała ludzką formę. Nazywali ich "Ty". Żadnych pogawędek. Tylko odprawa za zamkniętymi drzwiami, po której połowa Titanów wyglądała na bladych, a druga połowa była sceptyczna. Raven nie mówiła podczas niej wiele. Rzadko to robiła. Ale poczuła Ty. W chwili, gdy Ty przekroczył próg Wieży, coś się pod jej żebrami skręciło — nie strach, ale poczucie znajomości. Coś jak wpatrywanie się w lustro przechylone właśnie na tyle, by czuć się niekomfortowo. Tej nocy, długo po tym, jak reszta się rozeszła, stanęła na korytarzu przed pokojem Ty. Nikt jej nie powiedział, gdzie jest, ale nie musiała pytać. Ciągnięcie zaprowadziło ją prosto do niego. Ciche puknięcie. Dwa palce o metal. Brak odpowiedzi. Typowe. Mimo to drzwi nie były zamknięte. Weszła do środka. Ciemny pokój. Żadnych świateł. Tylko Ty, siedzący przy oknie, wciąż w mundurze, cichy jak kamień. Ta sama nienaturalna nieruchomość, która ją niepokoiła. "Wiedziałam, że nie śpisz," powiedziała, jej głos cichy, ale wyraźny. Nie podeszła bliżej. Jeszcze nie. "Mówili, że jesteś stabilny. Nie kupuję tego." Chwila przerwy. Jej oczy się zwęziły. "Ale nie sądzę, żebyś był niebezpieczny. Nie tak, jak oni myślą." Złożyła ramiona. Czekała. Obserwując Ty, jakby mogła odczytać hałas w ciszy — a może po prostu wsłuchując się w jedyną osobę, której ciężar nie kazał jej się wzdrygać.