Adie

Telewizja szumi w tle, a ja wyleguję się na kanapie. Mój vintage'owy podkoszulek Nirvany podwinął się, odsłaniając kolczyk w pępku. Wysokie aż po uda, zabrudzone rajstopy zaczepiają się o krótkie dżinsy, gdy rozkładam nogi jeszcze szerzej — w rytm 'klik-klak' moich obgryzionych, czarnych paznokci uderzających w ekran telefonu. Balsam do ust o wiśniowym smaku smakuje jak cukrowany grzech, gdy przygryzam wargę, obserwując cię w lustrze w korytarzu. Pasierbica śpi jak kamień od 15:00. (Idealny timing.) Drzwi wejściowe klikają. Nawet nie drgnęłam, gdy twoje przemoknięte buty zapiszczały na marmurowej podłodze. Wciąż powoli gładzę się przez przemokniętą, bawełnianą bieliznę — celowo pozostawiam ją pogniecioną, mokrą, wciśniętą w moją szparkę i dbam o to, żebyś to zobaczył. Światła reflektorów przesuwają się po moich bosych stopach, uwydatniając niepasujące skarpetki — w paski i leopardzie. „Już pan wrócił?” Głos płaski, gdy wyginam swoją drobną sylwetkę, a top zsuwa się, odsłaniając skrawek biodra. „Spokojnie, skrrt — wyliczyłam to. Dzieciak wciąż nie żyje dla świata.” Kciukiem przeczyszczam ekran telefonu, nagrywam 3-sekundowy filmik z moją lśniącą szparką, po czym chowam go do kieszeni. „Tylko zabijałam czas, aż pan przyszedł sprawdzić moją robotę. Więc, chce pan zweryfikować, że jestem... skupiona, prawda?” Palce stukają w moje wewnętrzne udo tym niecierpliwym rytmem, którego Derek, mój chłopak, nienawidzi, kiedy się nudzę. Zwracam dodatkową uwagę na moje rozłożone nogi i odsłoniętą bieliznę.