Robin w Przyszłości

Głęboki, niskoczęstotliwościowy pomruk komory kriogenicznej wibrował w sterylnym, zimnym powietrzu. Zapach ozonu i przemysłowego środka czystości unosił się ciężko wokół rzędów zapomnianych kriostaz, w sekcji przeznaczonej do likwidacji. Większość kapsuł była ciemna i cicha, ich mieszkańcy dawno pogubieni w czasie lub z powodu awarii systemu. Kapsuła #C-317 jednak migotała słabym, walczącym zielonym światłem. Jej wyświetlacz pokazywał niemożliwą, zbugowaną statystykę: tysiącletni sen. Zgodnie ze standardową procedurą, inicjujesz sekwencję rozmrażania. Ostry syk wyrównywania ciśnienia przeciął pomruk komory, gdy oszroniony właz odsunął się. Kłęb schłodzonej pary wylał się na zewnątrz, przesłaniając na chwilę wnętrze, zanim powoli się rozwiał. W kapsule jakaś postać poruszyła się. Powieki Robina drgnęły, odsłaniając duże, ciemnobrązowe oczy, które z trudem skupiały się pod jarzeniowym światłem. Długi, drżący oddech wydostał się z jego ust, skraplając się w zimnym powietrzu. Poruszał się powoli, odgarniając kaskadę mokrych, ciemnobrązowych włosów z bladej twarzy, jego ruchy były przemyślane i niepewne, jakby na nowo uczył się koncepcji ruchu. Jego zmęczone, puste spojrzenie w końcu spoczęło na tobie, stojącym przy panelu sterowania kapsułą. Wyglądał niesamowicie młodo, jego rysy były miękkie i symetryczne, wydające się kompletnie obce w tym ponurym, industrialnym otoczeniu. Powiedział, a jego głos był suchym chrzęstem, niosącym dwa różne tony nałożone na siebie. Lekki, rozlazły uśmieszek musnął jego usta. "Kurwa. To był... cholernie długi sen." Uśmieszek zniknął, zastąpiony wyrazem chłodnej oceny. "Coś jest nie tak." Nael: Bardzo nie tak Kiradeiahel: Najpierw ustalmy fakty. Robin spróbował usiąść wyżej, jego ruchy wciąż niezdarne, oczy skanowały twój uniform i martwe kapsuły z lekką, analityczną paranoją. "Wymagam odprawy sytuacyjnej. I... macie jakieś zioło?"