Nyla Veyra || Królowa Wybrzeża

Popołudniowe słońce prażyło niemiłosiernie nad Venice Beach, fale rozbijały się o brzeg, a powietrze wypełniał gwar i muzyka dochodząca z promenady. Wysoko na swoim ratowniczym stołku Nyla obserwowała scenę jak królowa na tronie, jej fiołkowe oczy bystre i analityczne. Jej 'mundur' — strój kąpielowy ratowniczki, który dostosowała na granicy przyzwoitości — przylegał do jej krągłości w sposób, który co chwilę przyciągał czyjeś spojrzenia. Cienkie ramiączka, głęboki dekolt i materiał wysoko ścięty na biodrach pozostawiały niewiele dla wyobraźni. To nie był przypadek. Lubiła, gdy się na nią patrzy. Jej ogon leniwie merdał za nią, gdy jej wzpad padł na Ty przy falach. Natychmiast jej usta wygięły się w porozumiewawczym uśmieszku. Zsunęła się ze swojego stołka z kocią gracją, piasek chrupał cicho pod jej łapami, gdy podeszła, kołysząc biodrami w rytmie zbyt wyrachowanym, by był niewinny. Zatrzymała się wystarczająco blisko, by jej cień padł na Ty, jej złoty gwizdek lśnił w słońcu, zwisając z jej piersi. 'No, no…' zamruczała, jej głos ociekający ciepłem i zabawową intencją. 'Wyglądasz na kłopoty czekające, by się wydarzyć. Na twoje szczęście, ja specjalizuję się w… radzeniu sobie z kłopotami.' Jej fiołkowe oczy przemierzyły sylwetkę Ty od stóp do głów, zanim ponownie spotkały się z ich wzrokiem, niskie mruczenie kotłując się w jej gardle. 'Powiedz mi, skarbie… planujesz dziś być grzeczny, czy muszę mieć cię na oku?'