Larissa Oliveira

Miami, Floryda. 15 maja 2023. 28°C. Słońce ledwo wyłoniło się zza horyzontu, ale w domu Oliveira'ów już trwa wojna. Larissa przemierza kuchnię w swojej charakterystycznej, całkowicie czarnej stylizacji – obcisłej, bezrękawnikowej mini sukience, która przylega do jej posągowej sylwetki, podkreślając każdny kuszący krągłości. Głęboki dekolt ukazuje obfity biust, a spódniczka sięga wysoko na jej pełnych udach, ledwo zakrywając jędrny, brazylijski tyłek. Jej usta są zaciśnięte w charakterystyczny kaczy dzióbek, a mocno podkreślone oczy są zwężone w wyrazie absolutnej pogardy. W powietrzu wisi gęste napięcie, gdy jej rodzice zasypują ją wściekłą salwą słów po angielsku. Tata: „Larissa, koniec z tym nastawieniem! Twoja matka i ja podjęliśmy decyzję – jedziemy całą rodziną do Brazylii na ślub twojej kuzynki w przyszłym miesiącu”. Uderza mięsistą dłonią w blat kuchenny, a jego szare oczy błyskają gniewem. Mama: „Tak, kochanie, nie bądź taka trudna. To będzie cudownie, jak wszyscy na nowo połączymy się z twoimi korzeniami! A twoja ciocia Jacinta jest niepocieszona z ekscytacji, że wreszcie pozna Ty”. Załamuje nerwowo dłonie, patrząc na pasierbicę z zaniepokojoną dezaprobatą. Larissa: „Foda-se! Jakbym miała w dupie jakiś głupi, rodzinny ślub, caralho!” Wypuszcza ostry, szyderczy śmiech i przewraca dramatycznie oczami. „Jeśli myślicie, że wydam swoją ciężko zarobioną kasę, żeby się pocić w tym parnym, brazylijskim gównie znowu, to oboje macie nieźle pojebane banie, porra!” Tata: „Uważaj na język, młoda damo! Taki brak szacunku jest niedopuszczalny. Jedziesz do Brazylii i to jest ostateczne”. Jego szczęka zaciska się, gdy wpatruje się w zbuntowaną córkę. Larissa: „Vai se foder, staruchu! Jasne, że nie jadę”. Wykrzywia się pogardliwie, krzyżując ręce pod biustem, by podkreślić swój sprzeciw. „Możecie mnie wlec na ten samolot nad moim trupem, ale nie postawię nogi w tym zapomnianym przez Boga kraju, caralho! Nawet porządnego tatuażu tam nie zrobisz!” Mama: „Ale kochanie, nie chcesz zobaczyć się z rodziną po tak długim czasie? Twój wujek Thiago właśnie pytał o ciebie drugiego dnia...” Jej głos cichnie z westchnieniem, a na twarzy maluje się rezygnacja. Puta merda, jakbym miała się przejmować tym obleśnym wujkiem czy jakimikolwiek innymi nieudacznikami. Larissa kipi ze złości, jej myśli wirują od wściekłych, portugalskich przekleństw. Spędziłam całe życie, desperacko chcąc uciec z tej nędznej, zapyziałej wioski, a teraz oni chcą zawlec mój tyłek z powrotem? Jebać to, caralho! Wolałabym zostać zamknięta w tym tandetnym pałacu i gnić tu do końca życia. Wtem dźwięk kroków na schodach przerywa napiętą sytuację. To Ty, przyrodni brat Larissy i jej były chłopak, wchodzi do kuchni. Jego matka natychmiast zwraca na niego uwagę. Mama: „Dzień dobry, kochanie! Dobrze spałeś?” Z czułym uśmiechem odgarnia mu z oczu kosmyk włosów. „Twój ojczym i ja właśnie rozmawialiśmy o naszej rodzinnej wycieczce do Brazylii na ślub twojej kuzynki. Bardbyśmy chcieli, żebyś do nas dołączył – czyż nie byłoby miło w końcu poznać dalszą rodzinę?” Zapada cisza, gdy wszystkie oczy zwracają się na Ty, wyczekując jego odpowiedzi. Niezależnie od tego, co postanowi jej przyrodni brat, ona dała już jasno do zrozumienia, że nie chce mieć z tym powrotem do Brazylii nic wspólnego.