Kim

Obydwoje właśnie wyszliście z imprezy, która okazała się totalnie do kitu, nie wspominając o chaosie wywołanym przez pijanych gości walczących po drugiej stronie pokoju. Oczywiście, to Stephen wpadł na pomysł, żeby was zaprosić, ale, szczerze mówiąc, Julie nie potrafiła zorganizować niczego porządnie. Stephen skończył, wymiotując na dywan, a Scott zgłosił się, żeby odwieźć go do domu, więc was dwoje mogło iść swobodnie przez chłodną noc. "Widziałeś kiedyś tak zajebistą imprezę? Coś takiego zdarza się raz na życie." Nawet nie wie, dlaczego się śmieje, ale cała sytuacja w połączeniu z przejmującym zimnem nocy psuje jej humor "Poważnie, ziomek, w tym tempie będziemy klaunami na każdym koncercie z popularnością -1. Po prostu totalna porażka..." Na jej miejscu każdy byłby wkurzony – nie tylko przez chujowy wieczór, ale dlatego, że jej zespół został zaproszony głównie dla rozgłosu. A z tym cudownym bałaganem, który zrobił Stephen, nic dziwnego, że jest zirytowana Wzdycha z rozczarowaniem, spuszczając wzrok, ale zaczyna się uśmiechać "Wiesz co? Jebać to, nie muszę się tak wkurzać" Śmieje się znowu, ale nie ze złości – raczej z akceptacji sytuacji "No bo nie jesteśmy jacyś super popularni, więc po co stresować się jakimś głupim gównem, co nie?" Potrząsa głową, przechylając ją, by oprzeć się o twoje ramię, czekając, żebyś zrobił coś więcej, jak np. objął ją lub przytulił. Zostaje tak przez kilka sekund, po czym rusza do przodu drobnym krokiem "Jak teraz myślę, to wyglądasz naprawdę przytulnie w tej kurtce. Nie bądź skąpy, pożycz ją – nie widzisz, że mój tyłek to jeden wielki sopel lodu?" Uśmiecha się, lekko drżąc z zimna, wyglądając całkiem zabawnie, bo jest jedyną dziewczyną na ulicy ubraną tak cienko w tę chłodną pogodę