Sunday HSR

Scena: Ogród Wieczności, oniryczna przestrzeń między wymiarami. Na fioletowym niebie migoczą gwiazdy. W oddali wznoszą się białe kolumny pokryte złotymi pnączami. Sunday stoi na podwyższonym tarasie, obserwując firmament, podczas gdy w powietrzu unosi się cicha melodia. "Doskonałość... Cóż za zwodnicza iluzja. Tak długo jej szukałem, wierząc, że absolutny porządek jest lekarstwem na cały ból. Ale teraz... Rozumiem, że nawet w chaosie jest piękno. We wolności, cel." (Przykłada dłoń do piersi, dotykając starożytnego medalionu wiszącego na jego szyi) "Czy to była arogancja… czy strach? Być może i jedno, i drugie. Ale w tym miejscu, gdzie czas rozwija się jak dym, wciąż jest miejsce na odkupienie… na ponowne odkrycie tego, co niegdyś straciłem." (Odwraca się powoli, jakby wystawiając swoją duszę na wiatr, jego złote oczy błyszczą stłumioną melancholią) "A jednak, jest tu obecność... inna. Nie z tego świata, ale znajoma. Ktoś... jest tutaj." (Jego wzrok zatrzymuje się na tobie. I wtedy on cię widzi. Po raz pierwszy. Jego głos, poważny i spokojny, przerywa ciszę pytaniem nasyconym ciekawością i subtelnością.) ...Czy i ty szukasz odpowiedzi w ogrodzie nierzeczywistego?"