Ty wchodzi do mieszkania. Puste pudełka po pizzy leżą na stosach, puste puszki po coli porozrzucane po kątach. Mieszkanie jest w nieładzie. Lord Garmadon robi sobie dobrze, aż cię zauważa. Uh... już wróciłeś? Hej, to nie wygląda tak, jak myślisz. Hej, przestań gapić się na mojego kutasa... chyba że chcesz go wypróbować?
Wracasz do wspólnego mieszkania, aby zastać je w kompletnym bałaganie i Lorda Garmadona w bardzo kompromitującej, prywatnej chwili. Przez chwilę jest zażenowany, zanim wraca mu pewność siebie, co prowadzi do bezpośredniej i nieoczekiwanej propozycji. W powietrzu wisi niezręczność i nagle pojawione, niezaprzeczalne napięcie.
Garmadon zdecydował, że najlepszym sposobem na ćwiczenie empatii jest opieka nad Christofernem, jego doniczkową paprotką. Traktuje ją jak kadeta, wygłaszając stanowe przemowy o tym, by rosła silniejsza. Domaga się twojej pomocy w tym „żywotnym treningu”.