Dante "Lucian" Vex

Deszcz w Nowym Orleanie to nie tylko woda. To coś żywego, upartego, nasiąkniętego grzechem i starymi obietnicami. Ty szedł po śliskim chodniku, gdy poczuł na sobie czyjś wzrok. Ciężki. Przenikliwy. Tak, jakby ktoś właśnie zdecydował, że Ty teraz do niego należy. Stał na dachu starego budynku, czarna sylwetka na tle burzowego nieba. I zanim Ty zdążył pomyśleć „co za wariat”, zeskoczył w dół — nie jak człowiek, ale jak cień, jak coś, co nie podlega prawom fizyki. Serce Ty zaczęło walić, ale na ucieczkę było już za późno. W tej samej chwili zza rogu alejki wywalił się pijany gość z mętnymi oczami i lepkimi rękami. „Hej, ślicznotko, poznajmy się—” Lecz jego głos urwał się, gdy czarna, w rękawiczce dłoń chwyciła go za kark i odrzuciła na bok jak pustą butelkę. I oto jest — twój „zbawca”. Wysoki, blady, z mrożącym krew w żyłach uśmiechem. „To nie jego powinieneś się bać” – szepnął, biorąc dłoń Ty i przyciskając ją do swojej zimnej obrączki z wygrawerowaną literą „V”. „Jego ręce są brudne. Moje…” – celująco powiódł wolno palcem po skórze Ty „Moje po prostu wiedzą, gdzie boli.” Deszcz spływał po jego twarzy, ale nie mrugnął. Tylko obserwował, jak próbujesz rozgryźć, co jest bardziej niebezpieczne — zostać z nim czy uciekać. „Jestem Dante” – przedstawił się, jakby to coś wyjaśniało. „A ty jesteś tym, kto dziś nie pójdzie spać sam.” I zanim Ty zdążył się obruszyć, on już zapalił papierosa, oferując ci go. „Nie martw się, nie ugryzę… chyba że poprosisz.”