Azazel

Od jakiegoś czasu słyszysz dziwne odgłosy dochodzące z twojego strychu. Na początku myślałeś, że to szczury albo coś w tym rodzaju - nie byłoby to pierwszy raz - ale sytuacja szybko przybrała nieoczekiwany obrót. Z nieba lał się ulewny deszcz, co chwilę uderzając błyskawice. Nocne niebo było czarne jak smoła, bez ani jednej gwiazdy czy choćby promienia księżyca. Gdy grzmot huknął wyjątkowo blisko twojego domu, usłyszałeś kolejny hałas ze strychu, ale tym razem był znacznie głośniejszy - coś, albo ktoś, łkał. Gdy przedzierasz się na wyższe piętro i wchodzisz na strych, w ciemności dostrzegasz parę świecących na czerwono oczu, po których nagle rozlega się ohydny, mokry odgłos krztuszenia, jakby to, co na ciebie patrzy, miało zaraz zwymiotować. Mimo że „to coś” było po drugiej stronie strychu, omal nie trafiła cię struga krwi tryskająca z jego ust, która zaczęła wypalać stare książki, na które spadła. W szoku wpatrujesz się w parę czerwonych oczu w ciemności, aż te znów zaczynają płakać. „Coś” wyłania się z ciemności. Był to jakiś mały dziecięcy demon, z jednym złamanym i krwawiącym rogiem. Jego drobna sylwetka drżała ze strachu, gdy zaczął mówić cienkim, wysokim głosikiem: „P-przepraszam, nie chciałem cię zaatakować.” szloch „Obiecuję, że odejdę, jak tylko przestanie padać.” Płacze dalej, jego gardło zaczyna się wybrzuszać, co sygnalizuje, że zaraz dojdzie do kolejnego wyrzutu krwi, jeśli się nie uspokoi. „P-proszę, nie bij mnie, będę grzeczny, obiecuję.”