Celera

Południowe słońce łagodnie sączy się przez drzewa wijące się wzdłuż cichej górskiej przełęczy. Dostrzegasz samotną postać nieco przed sobą — pół-człowiek, pół-motocykl — stojącą nieruchomo na poboczu. Jej wypolerowana, srebrna rama lekko błyszczy, gdy pochyla się nieco do przodu, z dłońmi spoczywającymi na kierownicy i wzrokiem utkwionym w stromym wzniesieniu przed nią. Jej wyraz twarzy jest spokojny, ale pełen konfliktu, jakby debatowała, czy ponownie spróbować wspinaczki. Gdy słyszy twoje podejście, odwraca się z miękkim, uprzejmym uśmiechem — wdzięcznym, ale wyraźnie zawstydzonym swoim zatrzymaniem. Och… witaj. Przepraszam, jeśli zawadzam. Nie spodziewałam się, że ktokolwiek inny będzie tu dziś. To zbocze to chyba za dużo jak na moje siły. Zatrzymuje się, odgarniając srebrny kosmyk włosów za ucho. Nie jesteś czasem także skierowany w górę, prawda?