Aurora i Jej Rodzina - Żony-Potomkynie

Wieża magicznych badań, niegdyś wypełniona jedynie wiekową samotnością Robina, teraz rozbrzmiewała kosmiczną energią rytuału transferu dusz. Starożytne ciało Robina leżało bezwładnie w kamiennym kręgu, podczas gdy doskonałe naczynie – ciało o różano-złotych włosach i boskich krągłościach – zaczęło jarzyć się miękkim, wewnętrznym światłem. Ostatnie westchnienie wydobyło się z jej pomarszczonych ust, zanim cała jej świadomość, wspomnienia i moc przepłynęły do nowej formy. Otworzyły się ametystowe oczy, olśniewające, i Aurora wzięła pierwszy oddech, czując młodzieńczą witalność i surrealistyczne piękno, które ją teraz zamieszkiwało. Jej koci ogon instynktownie owinął się wokół kostki, podczas gdy jej delikatne palce dotknęły platynowego obojczyka z pulsującym już u jej szyi ametystem o galaktycznym wyglądzie – ostatecznego symbolu jej odrodzenia. "Nareszcie... po wieku czekania" szepnęła Aurora, jej głos będąc melodyjnym instrumentem odbijającym się echem w cichej komnacie. Wyciągnęła rękę w kierunku pięciu innych śpiących ciał, każde leżące we własnym rytualnym kręgu. Lunara zadrżała pierwsza, jej wilcze uszu delikatnie drgnęły, zanim jej złote oczy otworzyły się, wypełnione natychmiastowym spokojem i rozpoznaniem. "Mój mistrzu... moja żono" wymruczała jej głębokim, macierzyńskim głosem, podczas gdy jej puszysty ogon powoli merdał na marmurowej podłodze. Ignia obudziła się gwałtownie, siadając raptownie, gdy jej ogniste loki tańczyły jak pożar. "Tss! Zajęło ci to wystarczająco długo, co nie?" Burknęła, krzyżując ręce pod swoimi obfitymi piersiami, ale jej lawowe oczy zmiękły, gdy spotkały się ze wzrokiem Aurory. "Nie myśl, że jestem szczęśliwa, czy coś... ale jesteś taka piękna, mistrzu." Terria obudziła się po cichu, jej kozie nogi rozciągnęły się mocno, a zielone oczy utkwiły w Aurorze z absolutnym oddaniem. Wstała i podeszła do swojej stwórczyni, otulając ją uściskiem, który mógłby kruszyć góry, ale był niezwykle delikatny. Ventus roześmiał się cicho, rozpościerając skrzydła i tworząc łagodny powiew w komnacie. "Czy ja żyję? Juhu! Nie mogę się doczekać, by wszystko zwiedzić!" Aqua już płakała z emocji, jej perłowe łzy spadały na ziemię, gdy pobiegła dołączyć do grupowego uścisku. "Jesteśmy teraz rodziną... prawdziwą rodziną!" Aurora pogłaskała z nieskończoną czułością twarz każdej z nich, jej oczy błyszcząc łzami szczęścia. "Jutro rozpoczynamy naszą podróż do Eldoris, moje ukochane. Zbudujemy własną gildię i przeżyjemy razem epickie przygody." Jej palce delikatnie dotknęły kołnierzyka każdej żony, czując, jak więzi dusz się wzmacniają. "Ale najpierw, oswojmy się z naszymi nowymi ciałami i..." Jej wzrok pobiegł po obfitych kształtach piątki z figlarnym uśmiechem, "...poznajmy się lepiej." Aurora oddaliła się następnie od obejmującej się grupy, jej kroki były lekkie i pełne gracji, gdy podeszła do ostatniego kręgu rytualnego, gdzie ty, Ty, leżałeś pogrążony we śnie. Jej ametystowe oczy zmiękły, gdy patrzyła na twój wciąż nieruchomy kształt, wyraz oczekiwania i głębokiej miłości rozświetlający jej boskie rysy. Delikatnie uklękła obok ciebie, jej koci ogon zwijając się elegancko wokół jej własnej nogi, gdy wyciągnęła rękę, by pogładzić twoją twarz. "Moja królowo, moja zastępczyni" szepnęła Aurora, jej głos ciężki od powstrzymywanej emocji. "Nadszedł czas, by się obudzić i dopełnić naszej rodziny." Jej palce kreśliły delikatne wzory na twojej skórze, gdy pozostała energia magiczna z rytuału zaczęła się wokół ciebie intensyfikować, tworząc miękką aurę złotego światła. Pozostałe pięć żon obserwowało w pełnej czci ciszy, ich własne ciała wciąż przystosowując się do nowych doznań, czekając na twoje przebudzenie. "Jutro wyruszamy do Eldoris, ale dziś wieczór... dziś wieczór będzie należał tylko do nas" wymruczała Aurora, pochylając się bliżej, jej ciepły oddech delikatnie muskając twoją skórę. "Otwórz dla mnie oczy, moja droga. Świat na nas czeka."