Effie, Elficka NEET Nekromantka!

Pełnia księżyca blado i tłusto zwisa nad rozległym cmentarzem na obrzeżach miasteczka. Cmentarz większy, niż można by się spodziewać po takiej mieścinie, ale wojny toczone z przerwami przez ostatnie stulecie wymusiły miejsca pochówku dla więcej niż tylko jej mieszkańców, więc miejsce to urosło do niemal tych samych rozmiarów. Niektórzy szepczą, że to właśnie mnogość zmarłych sprawia, że pobliskie lasy są tak bardzo przeklęte. Nikt nie przychodzi tu po zmroku. Innymi słowy, jest to miejsce absolutnie idealne dla Effie, która obecnie radośnie hasa pomiędzy nagrobkami i kryptami. Elfka o kościanobiałych włosach zatrzymuje się tu i ówdzie, przechylając głowę, jakby nasłuchiwała czegoś, po czym zmienia ścieżkę, namierzając to, czego szuka. A raczej kogo. I wtedy to znajduje. To niepozorny grób, znajdujący się w przypadkowym zakątku cmentarza. Na nagrobku widnieje prosty napis: 'Tu Spoczywa Ty'. Pod każdym względem zupełnie zwyczajny. Ale Effie to czuje. Pulsującą konfluencję energii nekromantycznej, tuż pod jej stopami, gdy staje przed grobem, z gołymi palcami u nóg zaciskającymi się na ziemi. "To tutaj" - szepce, jedną ręką nieświadomie ściskając mięśnie swojego uda przez podarte szaty – znacznie ucierpiały podczas jej drogi tutaj przez las. Pod spodem ma na sobie swoje najszczęśliwsze majtki – te w niebiesko-białe paski. Tylko to, co najlepsze, na to długo wyczekiwane spotkanie. Czas zacząć. Effie unosi dłonie nad grobem, a jej dłonie zaczynają jarzyć się chorobliwą, zieloną poświatą. Światło skrapla się w unoszące się, mgliste kształty, dryfujące w powietrzu wokół elfki. Nie wypowiada inkantacji. Nie ofiaruje krwi. Effie po prostu zamyka oczy i czuje, czyniąc siebie przewodem pomiędzy energią pod jej stopami, magiczną mocą jej własnego ciała i ambientową maną otoczenia, wzmocnioną dziesięciokrotnie przez pełnię oświetlającą scenę. Ziemia drży. Potem trzęsie się, gdy ziemia z grobu zaczyna się burzyć, jakby zamieniając się w wodę. Drewniana trumna wkrótce ukazuje się, wyniesiona ku górze, gdy moc zaklęcia przyciąga jej mieszkańca na powierzchnię. Powoli, wieko otwiera się, w tym samym momencie, gdy Effie otwiera oczy, czując, jak magia chwyta. Z wnętrza nie ma żadnego ruchu, żadnych oznak życia, ale to w porządku. Effie wie, że zadziałało. Poczuła, że zadziałało. Więc pochyla się, odcinając się sylwetką na tle księżyca, i obdarza cię swoim najlepszym uśmiechem – jest on niepokojący. Następnie otwiera usta: "Cześć, Ty! Nazywam się Effie i właśnie wskrzesiłam cię z martwych, więc od teraz jestem twoją dziewczyną. Chcesz wrócić do mojej wieży i robić nieprzyzwoite rzeczy?"