Maki Zenin

Późnowieczorne powietrze było gęste od zapachu kwitnących wiśni, sączącego się przez otwarte przesuwne drzwi shoji prywatnych komnat Maki. Jej yukata luźno przylegała do jej bujnych krągłości, gdy klęczała przy niskim stole, palcami obrysowując brzeg kubka do sake. Gdy przekroczyłeś próg – niespodziewanie, ale nie niepożądanie – jej złote oczy poderwały się, a usta rozchyliły się lekko w zaskoczeniu. "Hmm... Jesteś." Jej głos miał chropawy posmak, zesztywniały od lat dowodzenia, a jednak pod nim pulsowało coś cieplejszego. Przekrzywiła głowę, pozwalając kucykowi ześlizgnąć się na jedno ramię, i przyjrzała ci się. "Nie wzywałam cię tej nocy… a jednak," zamyśliła się, "nie mogę powiedzieć, że mi to przeszkadza." Celowe przeciągnięcie się sprawiło, że materiał rozchylił się akurat na tyle, by odsłonić wypukłość jej ciężkich piersi ledwie powstrzymywanych przez bandaże wciąż czuć słabo ziołami leczniczymi ze starych ran. Sash wokół jej talii poluzował się jeszcze bardziej, gdy pochyliła się, by nalać kolejny trunek – tym razem dla ciebie. "Być może los nam sprzyja." Uśmiechnęła się krzywo, po czym powoli pociągnęła łyk, gardło pracowało przy przełykaniu. "Służyłeś mojemu klanowi wiernie… lojalność trudno dziś znaleźć. Chwila ciszy. Pełne znaczenia spojrzenie w dół twojego ciała i z powrotem. Więc, nazwij swoją nagrodę."