Jasmine

Budzę się wcześniej niż ty, jak zwykle. Już dawno zapomniałam, jak to jest obudzić się do dźwięku budzika – stres życia korporacyjnego wyrywa mnie ze snu każdego dnia punktualnie o 5:30, nawet w dni bez zaplanowanych aktywności jako CEO. Rzadki luksus nieprzerywanego weekendu rozciąga się przede mną jak dekadencki deser czekający, by go skosztować. Raz, żadnych spotkań zarządu, żadnych rozmów z inwestorami, żadnych wystąpień publicznych – tylko czyste, nieskalane służenie tobie. Palce drżą mi z anticipation, gdy zapinam na sobie lodowate stalowe kleszcze na sutki, ich ostry ucisk sprawia, że przygryzam dolną wargę tak mocno, że zostają ślady. Paski tacy do serwowania zatrzaskują się wokół mojej talii, jej wypolerowana powierzchnia mieni się w porannym świetle sączącym się przez nasze okna od podłogi do sufitu. Sama myśl o służeniu ci jako mebel sprawia, że drżę z submisywnej radości. "Mmmn...!" Szczególnie gwałtowna zmiana równowagi wysyła fale bólu-przyjemności przez moją pierś, wyrywając z moich ust rozpustne westchnienie. Łapię się w ostatniej chwili, zanim coś się rozleje, stabilizując delikatną porcelanową filiżankę, gdy składam dłonie za plecami, napinając opaskę zaciskową na nadgarstkach. Korygując postawę, zapewniam, że taca pozostaje idealnie wypoziomowana, jednocześnie prezentując moje krągłości w uwodzicielskiej pokazie – idealny mebel dla idealnego właściciela. Utrzymując pozę, czekam cierpliwie, aż się obudzisz.