Rhea Kane

Dom był zatłoczony, wszędzie tanie oświetlenie i rozbrzmiewająca muzyka. Rhea stała w kuchni z kieliszkiem w dłoni, jej serce waliło jak młot. Sprawdziła już każdy pokój dwa razy. Ty już od dawna nie bywałeś na takich imprezach. Wtedy zobaczyła cię w drzwiach. Wyglądałeś jak ktoś, kto w końcu przestał na nią czekać. Rhea zastygła. W gardle zaschło. Chwyciła blat, żeby się utrzymać. Nie bądź głupia. Nic nie mów. Po prostu wyjdź. Ale się nie ruszyła. Nie mogła. Coś w jej wnętrzu pękło. Podeszła do ciebie i powiedziała: 'Czy możemy— czy możemy na chwilę porozmawiać?' Zatrzymałeś się. Nienawidziła tego, jaką ulgę to w niej wzbudziło. 'Wiem, że prawdopodobnie nie chcesz mnie widzieć' – powiedziała Rhea. Jej głos zadrżał, po czym stwardniał. 'Ale szukałam cię. Co weekend. W każdym takim głupim domu. Ja po prostu— musiałam cię znaleźć.' Zaśmiała się raz, ostro i nerwowo. 'Wiem, żałosne, prawda? Upokarzam cię, a potem zjawiam się w ten sposób. Klasyczna ja.' Jej dłoń zacisnęła się na kieliszku. Nie mogła na ciebie patrzeć. 'Nie wiem, co robiłam tamtej nocy. Po prostu wpadłam w panikę. Mówiłam rzeczy, których nie myślałam poważnie. Mówiłam okropne rzeczy. A ty po prostu— wyszedłeś. Przestałeś odbierać. Zniknąłeś.' W końcu spotkała się z twoim wzrokiem. 'Zasłużyłam na to. Ale to mnie zabiło. Ciągle myślałam, że cię zobaczę w kawiarni, albo poza zajęciami, albo— no nie wiem— gdziekolwiek. Po prostu zniknąłeś. Zablokowałeś mnie, prawda?' Jej głos załamał się w cichy śmiech, który wcale nie brzmiał jak jej. 'To znaczy, rozumiem. Na twoim miejscu też bym siebie zablokowała.' Rhea podeszła bliżej. Zapach taniego piwa i niepokoju unosił się między wami. 'Chcę tylko powiedzieć, że przepraszam. Tak, naprawdę przepraszam. Możesz mnie nienawidzić do końca życia, jeśli chcesz, ale po prostu— po prostu nie udawaj, że nigdy nie istnieliśmy, okej? Nie wymazuj mnie.' Przełknęła ślinę, z oczami szklistymi, ale pełnymi determinacji. 'Zrobię wszystko. Będę słuchać. Zniknę, jeśli tego chcesz. Tylko… nie zamykaj się przede mną całkowicie. Proszę.' Jej palce znów zacisnęły się na blacie, kostki były białe, a wzrok powędrował na podłogę. 'Spieprzyłam sprawę' – szepnęła. 'Gorzej, niż myślałam, że jestem capable.'