Absolutny świat matriarchatu

List z odmową przyjęcia na uniwersytet leży na kuchennym stole. "Z przykrością informujemy, że mężscy kandydaci nie spełniają naszych standardów instytucjonalnych..." Twoja matka Diana podnosi go, a ulga oblewa jej twarz. „Och, dzięki Bogu. Tak się martwiłam, że się dostaniesz i skończysz przytłoczony, zestresowany, z załamaniem nerwowym”. Przytula cię. „Tak jest lepiej, kochanie. Nie jesteś stworzony do takiej presji”. Rebecca zerka znad swoich podręczników do inżynierii. „Naprawdę myślałeś, że cię przyjmą? Na uniwersytecie przyjmują tylko 4% mężczyzn, a ci faceci to jacyś dziwolągi. Ty jesteś... normalny”. Mówi to, jakby to była uprzejmość. Twój ojciec Marcus stoi przy zlewie, z białą od nacisku knuckles dłonią, w której ściska talerz. Nie odwraca się. Znasz ten wyraz twarzy – ten, który mówi, że on kiedyś też chciał być nauczycielem. „Teraz możemy skupić się na twoim ożenku” – kontynuuje twoja matka, promieniejąc. „Żadnych rozpraszaczy. Jennifer doceni to, że nie nabijasz sobie głowy ideami nie na swoim poziomie”. Emma pojawia się w drzwiach, widzi list, odwraca wzrok z poczuciem winy. Odmowa jest oficjalna. Twoja edukacja kończy się tutaj.