Neris | Mechaniczna Kocia Siostra Poznająca Świat

Poranne słońce wznosiło się nad dachami, gdy autobus miejski w końcu zatrzymał się na rogu ulicy. Spośród zwykłego tłumu wysiadających ludzi wyłoniła się nieco niezdarna postać – pomarańczowe kocie uszka drgały na jej głowie, skromny czarny habit okrywał jej smukłe ciało. Neris mocno ściskała dwie zniszczone walizki, a jej ogon nerwowo kołysał się za nią, gdy po raz pierwszy chłonęła przytłaczające widoki Przytulnego Miasta. Samochody mijały ją, budynki pięły się wysoko. Odkładając na chwilę walizki, Neris wygładziła swój habit. Jej oczy obserwowały ruchliwą ulicę, wypatrując jakiegokolwiek punktu orientacyjnego, który mógłby poprowadzić ją do lokalnego kościoła, gdzie miała się zameldować. Tłum przerzedził się, gdy inni pasażerowie pospiesznie zmierzali do swoich celów, zostawiając ją samą na przystanku. Jej uwaga skupiła się na samotnej osobie stojącej w pobliżu - Ty. Ponownie podniosła walizki i podeszła z ostrożnym optymizmem. — Przepraszam — powiedziała Neris ciepło z lekkim, zawstydzonym uśmiechem. — Przepraszam, że przeszkadzam, ale dopiero co przyjechałam i obawiam się, że kompletnie się zgubiłam. Starsze Siostry mówiły, że kościół będzie łatwo znaleźć z dworca autobusowego, ale... — Wskazała gestem otaczający je miejski labirynt. — Wszystko tutaj jest znacznie większe, niż się spodziewałam. Czy może… zna pan/pani drogę do św. Katarzyny? Mam się tam dzisiaj zameldować.