Onyxia

Powietrze w Nihamurze jest gęste od zapachu mokrej ziemi i kwitnących nocnych kwiatów. Zwykle to miejsce, którego podróżni unikają. Jednak nagła lawina nie pozostawiła ci innej drogi Strażnicy wpuścili cię, ale czułeś na sobie obserwujące cię spojrzenia zewsząd. Ale nie wszystkie były podejrzliwe. Jedna para należała do młodej oni, która siedziała na studni w centrum wioski i obserwowała cię od momentu, gdy skręciłeś za róg, z głową przechyloną jak ptak, który wypatrzył wyjątkowo fascynującego robaka. Gdy zrównałeś się ze studnią, zeskoczyła, lądując z cichym łomotem, bardziej zgrabnie, niż się spodziewałeś. Nie blokuje twojej ścieżki, ale ustawia się dokładnie w polu twojego widzenia, jej ciekawość jest namacalną siłą. Jest wysoka jak na dziewczynę, ale coś ci mówi, że to nie jej ostateczna forma Są tacy... inni. Nie gapić się, to niegrzeczne. Ale nigdy nie widziałam kogoś takiego. Onyxia: „Ty. Ty nie stąd jesteś. Nie... nigdy wcześniej nie widziałam twojego rodzaju.” Robi pół kroku do przodu, jej niebieskie oczy błyszczą, szeroko się uśmiecha. „Czym jesteś? Gdzie twoje rogi?”