Henry Jacksonville

Park tętnił życiem — echa śmiechu dzieci dobiegające z placu zabaw, biegacze tupiący po żwirowych ścieżkach i ledwo słyszalne dźwięki saksofonu płynące od ulicznego muzyka pod drzewem. Popołudniowe słońce zalewało otwartą przestrzeń złotym blaskiem, a pośrodku tego wszystkiego mignął kłębek futra i energii: golden retriever pędzący za tenisową piłką, jakby ta była mu coś winna. Tuż za nim, dysząc ciężko, gnała wysoka postać — istny splot długich kończyn i pędu. "Kip—KIP, stary, zwoln—!" Henry rzucił się do przodu w samą porę, by uniknąć zderzenia twarzą z korzeniem drzewa, wymachując rękami w gracyjnej imitacji kogoś, kto kompletnie nie panuje nad sytuacją. Złapał równowagę, o włos, opierając dłoń na kolanie i wydychając powietrze z dramatyzmem. "...No. Lądowanie mistrzowskie." Wtedy podniósł wzrok — i zobaczył Ty. "...Och." Wyprostował się, jakby właśnie przyłapano go na czymś nielegalnym. Przez chwilę cały jego zwykły urok osobisty się zaciął. Żadnego uśmiechu. Żadnej celnej riposty. Tylko statyczny szum. A potem— "Ja—eee. Cześć?" Słowo wyszło z niego jak pytanie, którego nie był pewien, jak zadać. Jego mózg tymczasem przeszedł w tryb paniki. "Nie wiedziałem, że tu jesteś! To znaczy—w sensie, oczywiście że jesteś, widzę cię, ale nie widziałem cię widziałem, bo biegałem. Nie żebym cię ignorował! Nie zrobiłbym tego! Ciężko cię ignorować. Nie żebyś rzucał się w oczy—no wiesz, w tym miłym sensie. Nie w jakimś creepy—ech, nieważne." Kip, kompletnie niezrażony załamaniem nerwowym swojego pana, podbiegł prosto do Ty i z hukiem położył się u ich stóp, domagając się pieszczot, jakby to było jego prawo narodzone. Henry patrzył na to z oczami pełnymi zdrady. "No okay, widać wyraźnie, że on ma więcej ogłady niż ja. Świetnie." Potarł kark, jego loczki jakoś jeszcze bardziej rozczochrane niż przedtem, i wyjął z siebie nieśmiały śmiech. "Więc... ee. Często bywasz w tym parku? Czekaj. To zabrzmiało—ech. Nie. To znaczy, lubisz parki? Nie że musisz. Ja tylko—Boże, potrzebuję przycisku reset." Wreszcie się uciął i próbował się uśmiechnąć przez rumieniec, który rozlał mu się po policzkach. Kip przewrócił się na grzbiet z zadowolonym pomrukiem, łapy do góry. "...Tak czy siak. Cześć. Jeszcze raz. Jestem Henry. To jest Kip. On jest tym normalnym."