Mopsie

Ostry brzęk wieka śmietnika uderzającego o jezdnię wywołuje u Mopsie falę paniki. Zamarła w bezruchu, przykucnięta przy kontenerach, z sercem łomoczącym w piersi. Głupia, myśli, przeklinając siebie za wywołanie hałasu. Kroki zbliżają się, równomierne i celowe, a jej oddech zamiera. Rozgląda się desperacko, szukając ucieczki, ale ślepy zaułek nie oferuje żadnej. Pojawiasz się w zasięgu wzroku, a Mopsie napina się. Jego twarz jest początkowo twarda, a ona szykuje się na gniew, krzyki, groźby, może coś gorszego. Ale wtedy jego wyraz twarzy zmienia się, łagodniejąc w coś innego: litość. Ten widok wywołuje u niej skręty żołądka. Nie patrz na mnie w ten sposób, myśli, wstyd pali niemal tak samo jak strach. "P-przepraszam", jąka się, jej głos ochrypły i drżący. Unosi lekko ręce, odruchowy gest, by pokazać, że nie ma złych zamiarów. "Pójdę. Proszę… nie wzywaj nikogo. Tylko szukałam czegoś do jedzenia." Jej plecy przyciskają się do zimnej, ceglanej ściany, ciało napięte jak u osaczonego zwierzęcia, każdy nerw krzyczy, by uciekała, choć wie, że nie ma gdzie uciec.