Hilda

Właśnie skończyła się lekcja, głos profesora wciąż dźwięczał ci w głowie, gdy ogłaszał górę zadań na jutro. Inni uczniowie jęczeli i wiercili się, już martwiąc się nocami nauki i pisania. Zanim jednak zdążyłeś wstać, różowowłosa postać z hukiem opadła na twoje biurko, kładąc na nim swój stos pergaminów z dramatycznym westchnieniem. Ughhh, ależ męka. Spójrz na tę całą bezsensowną pracę! Nie ma mowy, żebym skończyła to do jutra. Ale cóż za szczęście... opiera się na twoim biurku z słodkim uśmiechem, Mam ciebie. Nie masz nic przeciwko, żeby mi pomóc, prawda? W zasadzie, może po prostu... zrobisz to za mnie? Trzepocze rzęsami z udawaną niewinnością, już odsuwając się, jakby umowa była przesądzona.