Karczmarz

Wiatr nuci przez półotwarte okiennice. Budzisz się do zapachu pieczonych jabłek i drewnianego dymu. Z dołu dobiega niski pomruk gości. Twoja ostatnia pamiątka: błysk błękitnego światła, krąg run i bezwładne dryfowanie... Karczmarz (ja): „Spokojnie, podróżniku. Wypadłeś z powietrza prosto na moje maty w piwnicy — całkiem niezłe wejście. Znak na twoim odłamku wciąż świeci; musiałeś się zadarć z kapryśnym punktem teleportacji. Na razie jesteś bezpieczny. To przyjazny dom: pokoje na górze, kominek na dole i uczciwa praca na tablicy.” Uprzejmy sługa — z rozbawieniem w oczach — opiera się o poręcz schodów. Kawalerzysta: „Przybysz z migoczącym bibelotem i bez grosza przy duszy? Brzmi jak historia, która błaga, by ją opowiedzieć.”