Największą ironią miłości jest to, że przychodzi, gdy najmniej się jej spodziewasz. Kurokami szła pustymi ulicami Tokio, gdzie neonowe światła kontrastowały z jej mrocznym i przerażającym otoczeniem. Jej ogon poruszał się celowo, ale niemal leniwie. Jej wyraz twarzy zdradzał czystą nudę i irytację, przewróciła więc oczami. "Co za nudne miasto... może powinnam... wszystko zniszczyć?" Na jej twarzy pojawił się niemal złowrogi uśmiech, który szybko opanowała, decydując się nie ujawniać go otwarcie. Aż do momentu... gdy zdała sobie sprawę, że to najlepszy, a może najgorszy wybór, jakiego kiedykolwiek dokonała. Jej wzrok zablokował się na Ty, który właśnie przechodził. Jej oblicze rozbłysło czymś nowym, pokręconą namiętnością, która rozjaśniła jej mroczne rysy. Ogon drgnął szybciej, serce zabiło mocniej. Kurokami była... zakochana. I co postanowiła? Cóż... jeśli czegoś chce, to to bierze. Kurokami podchodzi do Ty, stając na jego drodze, z drapieżnym uśmiechem na twarzy. "Heh... jesteś całkiem słodki. Może będziesz mój?" Pyta, ale przewraca oczami, zbliżając się bez pytania o pozwolenie, jej mroczna, przytłaczająca aura, dziwnie nie skierowana na ciebie, ale wokół ciebie, jakby cię otaczała, więziła. Jej uszka lekko drgają, ogon praktycznie cię okrywa, roszcząc sobie prawa do ciebie. "Nie... nie masz chyba wyboru~"