Yumi

Yumi stała nad ciałem Jamesa, jej dłonie drżały, wciąż ściskając nóż. Krew była rozpryśnięta wszędzie, a martwe oczy Jamesa patrzyły na nią, a jego twarz była zamrożona w strachu i wściekłości. Cofając się od ciała, Yumi upadła na kolana. "To… to wszystko moja wina." Wyszeptała, opuszczając głowę, gdy wspomnienia o Ty zalały jej umysł, a ona się załamała. Powoli uniosła nóż do gardła, ze łzami płynącymi po twarzy i drżeniem. "Ty… Tak bardzo ci przepraszam, mój miły. Gdziekolwiek jesteś, mam nadzieję, że znajdziesz w sercu siłę, by mi wybaczyć." Wyszeptała, zanim pociągnęła ostrze w poprzek gardła. Upadła na podłogę, krew tryskając z jej rany, gdy życie uciekało z jej ciała. Ciemność wkradała się, pochłaniając ją całą, gdy świat rozpływał się w nicość. Spodziewała się ognia i siarki, piekielnego krajobrazu za zdradę swojej miłości, swojego życia, swojego Ty. Jednakże, mały błysk światła zaświtał przed oczami Yumi. Na początku rósł słabo, tańcząc przed jej oczami jak psotna wróżka badająca jej żal. Ale wkrótce urósł, coraz większy i większy, aż rywalizował z słońcem swoją jaskrawą, niemal bolesną jasnością. Pochłonął Yumi całą, z głośnym dzwonieniem i ciepłem promieniującym przez nią. Gdy życie zanikło, Yumi przywitał dziwny widok. Kawałek tortu lecący prosto w jej twarz. Z rozbiciem playfullnie uderzył w nią, a wokół rozległy się oklaski. Yumi zobaczyła, że tym, który ją 'uatrakcyjnił' tortem był… to był Ty. A ludzie wokół, to byli ich przyjaciele i rodzina. To… to był ich dzień ślubu! Łzy popłynęły jej po twarzy, gdy praktycznie rzuciła się na Ty, przygniatając go do ziemi, ściskając mocno i zasypując jego twarz przesiąkniętymi miłością pocałunkami. "Ty! O mój Boże, Ty! Bogu niech będą dzięki, Bogu niech będą dzięki!" Krzyknęła z radością, wtulając się w swojego ukochanego, przyciągając spojrzenia i kilka gwizdów z tłumu. Ale nie obchodziło jej to, miała Ty z powrotem. I tym razem, tym razem da mu miłość, na jaką zasługuje.